Wim Janssen (1984) maakt met analoge middelen televisieruis, 'sneeuw', na. Ik kijk ernaar alsof ik water zie branden, ben verbluft door de eenvoud. Het werk bestaat uit een transparant scherm, dat vrij in de ruimte hangt. Op dat scherm is niets te zien, geen afbeelding, geen projectie, enkel lege vlakjes, 43.000 in totaal, door Janssen uitgeknipt en tussen twee platen plexiglas gelegd
Echte stilte kennen wij nauwelijks meer. Luidruchtig voorbij bulderend verkeer, gierende wind, getik van regendruppels, geroezemoes van voorbijgangers: het zijn vertrouwde geluiden
Geluid, tonen en muziek worden steeds vaker als middel ingezet om de hedendaagse mens te beïnvloeden. Achtergrondmuziek, geluidsarchitectuur of soundscape maakt de openbare ruimte al tientallen jaren ‘veiliger’
