De periferie, niet het centrum, daar moest je zijn. Iets van die strekking betoogde ik naar aanleiding van Art Rotterdam. Daar zou ik ook nu, in het kader van Art Amsterdam, voor willen pleiten. Dat Art Amsterdam teleurstelt is de afgelopen dagen ruimschoots besproken: de grote galeries ontbreken, het aanbod is behoudend en past overwegend boven de gemiddelde bank. We lopen er, kortom, niet warm van
Is beeldende kunst, of liever gezegd, autonome beeldende kunst per definitie een elitaire aangelegenheid, en zo ja, wat is daar nu eigenlijk op tegen?
