Op het eerste gezicht zien de schilderijen, etsen en tekeningen van de jonge Amerikaanse kunstenaar Trenton Doyle Hancock (1974) er bijna lieflijk uit.
Al sinds mijn kinderjaren ben ik gefascineerd door de hallucinerende werking van film. Het licht in de bioscoop gaat uit en vijf minuten later ben je opgeslokt door een wereld die zo echt aanvoelt dat-ie onder je huid kruipt en je lichamelijk en geestelijk herdefinieert.
Toeschouwer X wordt gekweld door de liefde. Tijdens de schemer besluit ‘ie een luchtje te gaan scheppen. Verstrooid wandelt hij door het centrum van Rotterdam. Hij voelt zich rot.
Er is zo veel te zien: 22 mannen die tegen een bal aanschoppen met daaromheen een paar toeschouwers die verdwaald lijken in de reusachtige stilstand van het omliggende landschap. Hans van der Meer maakt nu al ruim zeven
Er was eens een schuur… Je weet wel: zo’n minihuisje in een achtertuin. Mensen proppen er alles in wat ze in hun echte huis niet kwijt kunnen: vuilniszakken met oude kleren, gereedschap, halfvergane meubelen
